Dirk Stikker - Bewerkingsoverzicht

Job op 29 okt 2015 om 18:56

2015-10-29T18:56:03Z

← Oudere versie		Versie van 29 okt 2015 20:56
Regel 12:		Regel 12:
	Tijdens zijn tijd als minister van Buitenlandse Zaken speelde Nederland een belangrijke rol in de eerste opzet van de NAVO.		Tijdens zijn tijd als minister van Buitenlandse Zaken speelde Nederland een belangrijke rol in de eerste opzet van de NAVO.

	Na zijn post als minister werd Stikker [[ambassadeur]] in [[Londen]] ([[1952]] - [[1958]]) en hoofd Permanente Vertegenwoordiging bij de [[Noord-Atlantische Raad]] en de O.E.E.S. ([[Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling~~\|Organisatie voor Europese Economische Samenwerking]]~~), van 15 juni 1958 tot april 1961.		Na zijn post als minister werd Stikker ambassadeur in Londen (1952 - 1958) en hoofd Permanente Vertegenwoordiging bij de Noord-Atlantische Raad en de O.E.E.S. (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling), van 15 juni 1958 tot april 1961.

	Op 21 april 1961 volgde hij Paul-Henri Spaak op als secretaris-generaal van de NAVO. Hij legde de functie neer op [[1 augustus~~]] [[~~1964]] in verband met zijn slechte gezondheid en werd opgevolgd door [[Manlio Brosio]].		Op 21 april 1961 volgde hij Paul-Henri Spaak op als secretaris-generaal van de NAVO. Hij legde de functie neer op 1 augustus 1964 in verband met zijn slechte gezondheid en werd opgevolgd door Manlio Brosio.

	Hij kreeg in [[1964]] een [[eredoctoraat]] van de Brown University in [[Providence (Rhode Island)]], [[Verenigde Staten]].		Hij kreeg in 1964 een eredoctoraat van de Brown University in Providence (Rhode Island), Verenigde Staten.

	Dirk Stikker overleed op 82-jarige leeftijd.		Dirk Stikker overleed op 82-jarige leeftijd.

	[[Categorie:Personen\|Stikker]]		[[Categorie:Personen\|Stikker]]

Job op 29 okt 2015 om 18:53

2015-10-29T18:53:13Z

← Oudere versie		Versie van 29 okt 2015 20:53
Regel 1:		Regel 1:
	'''Dirk Uipko Stikker''' (Winschoten, 5 februari 1897 – Wassenaar, 23 december 1979) was een Nederlandse bankier, topman, politicus en diplomaat.		'''Dirk Uipko Stikker''' (Winschoten, 5 februari 1897 – Wassenaar, 23 december 1979) was een Nederlandse bankier, topman, politicus en diplomaat.

	Hij studeerde [[rechten]] aan de [[Rijksuniversiteit ~~Groningen\|Rijksuniversiteit]]~~ van ~~[[Groningen (stad)\|~~Groningen]]. Na zijn studie begon hij een carrière bij de [[Twentsche Bank]]. In 1935 werd hij directeur van [[Heineken]]. Als zodanig was hij verantwoordelijk voor de buitenlandse afzet van de bierbrouwerij. Bij een reis in Nederlands-Indië om te onderzoeken of er op Java een flessenfabriek kon worden gevestigd, leerde hij Anthonie Molenaar kennen, secretaris van de centrale werkgeversorganisatie. In Frankrijk maakte Stikker de periode van het Volksfront mee, hetgeen bij hem het idee deed postvatten dat de Nederlandse industriële belangen meer gebaat waren bij een overleg- dan bij een conflictmodel. De door Stikker opgezette stichting voor Brouwgerst en het Centraal Brouwerij Kantoor stonden model voor de latere privaatrechtelijke opzet van de Stichting van de Arbeid.		Hij studeerde rechten aan de Rijksuniversiteit van Groningen. Na zijn studie begon hij een carrière bij de Twentsche Bank. In 1935 werd hij directeur van [[Heineken]]. Als zodanig was hij verantwoordelijk voor de buitenlandse afzet van de bierbrouwerij. Bij een reis in Nederlands-Indië om te onderzoeken of er op Java een flessenfabriek kon worden gevestigd, leerde hij Anthonie Molenaar kennen, secretaris van de centrale werkgeversorganisatie. In Frankrijk maakte Stikker de periode van het Volksfront mee, hetgeen bij hem het idee deed postvatten dat de Nederlandse industriële belangen meer gebaat waren bij een overleg- dan bij een conflictmodel. De door Stikker opgezette stichting voor Brouwgerst en het Centraal Brouwerij Kantoor stonden model voor de latere privaatrechtelijke opzet van de Stichting van de Arbeid.

	Kort voor de Duitse bezetting kwam Stikker als bestuurder via Centraal Overleg terecht bij het Verbond van Nederlandsche Werkgevers, waarvan in die tijd de Twentse textielfabrikant Herman Gelderman CMzn. voorzitter was. Gelderman was een liberaal van de oude stempel en wierp het idee van structureel overleg met de vakorganisaties verre van zich. Onder de omstandigheden van de bezetting kreeg de lijn-Stikker echter de overhand. Zich oorspronkelijk baserend op het corporatieve model van een Sociale Kamer (of van een 'Arbeidsfront op Nederlandse grondslag' naar het idee van Rooms Katholieke Werkliedenverbond-voorzitter A.C. de Bruijn) kwamen Stikker en Molenaar tot het privaatrechtelijke model dat later de Stichting van de Arbeid zou worden. In de voorbereidingsperiode tijdens bezettingstijd was de Stichting van de Arbeid vooral bedoeld als een 'amfibie': een orgaan dat allereerst met nagenoeg dictatoriale bevoegdheden de naoorlogse spanningen van een dreigende volksopstand zou moeten opvangen en pas daarna de verhoudingen tussen vakbonden en werkgevers in goede banen gaan leiden.		Kort voor de Duitse bezetting kwam Stikker als bestuurder via Centraal Overleg terecht bij het Verbond van Nederlandsche Werkgevers, waarvan in die tijd de Twentse textielfabrikant Herman Gelderman CMzn. voorzitter was. Gelderman was een liberaal van de oude stempel en wierp het idee van structureel overleg met de vakorganisaties verre van zich. Onder de omstandigheden van de bezetting kreeg de lijn-Stikker echter de overhand. Zich oorspronkelijk baserend op het corporatieve model van een Sociale Kamer (of van een 'Arbeidsfront op Nederlandse grondslag' naar het idee van Rooms Katholieke Werkliedenverbond-voorzitter A.C. de Bruijn) kwamen Stikker en Molenaar tot het privaatrechtelijke model dat later de Stichting van de Arbeid zou worden. In de voorbereidingsperiode tijdens bezettingstijd was de Stichting van de Arbeid vooral bedoeld als een 'amfibie': een orgaan dat allereerst met nagenoeg dictatoriale bevoegdheden de naoorlogse spanningen van een dreigende volksopstand zou moeten opvangen en pas daarna de verhoudingen tussen vakbonden en werkgevers in goede banen gaan leiden.

Job op 29 okt 2015 om 18:52

2015-10-29T18:52:15Z

← Oudere versie		Versie van 29 okt 2015 20:52
Regel 1:		Regel 1:
	'''Dirk Uipko Stikker''' (Winschoten, 5 februari 1897 – Wassenaar, 23 december 1979) was een Nederlandse bankier, topman, politicus en diplomaat.		'''Dirk Uipko Stikker''' (Winschoten, 5 februari 1897 – Wassenaar, 23 december 1979) was een Nederlandse bankier, topman, politicus en diplomaat.

	Hij studeerde [[rechten]] aan de [[Rijksuniversiteit Groningen\|Rijksuniversiteit]] van [[Groningen (stad)\|Groningen]]. Na zijn studie begon hij een carrière bij de [[Twentsche Bank]]. In 1935 werd hij directeur van [[Heineken]]. Als zodanig was hij verantwoordelijk voor de buitenlandse afzet van de bierbrouwerij. Bij een reis in ~~[[Indonesië \|~~ Nederlands-Indië]] om te onderzoeken of er op Java een flessenfabriek kon worden gevestigd, leerde hij Anthonie Molenaar kennen, secretaris van de centrale werkgeversorganisatie. In Frankrijk maakte Stikker de periode van het ~~[[Volksfront_(Frankrijk)\|~~Volksfront]] mee, hetgeen bij hem het idee deed postvatten dat de Nederlandse industriële belangen meer gebaat waren bij een overleg- dan bij een conflictmodel. De door Stikker opgezette stichting voor Brouwgerst en het Centraal Brouwerij Kantoor stonden model voor de latere privaatrechtelijke opzet van de Stichting van de Arbeid.		Hij studeerde [[rechten]] aan de [[Rijksuniversiteit Groningen\|Rijksuniversiteit]] van [[Groningen (stad)\|Groningen]]. Na zijn studie begon hij een carrière bij de [[Twentsche Bank]]. In 1935 werd hij directeur van [[Heineken]]. Als zodanig was hij verantwoordelijk voor de buitenlandse afzet van de bierbrouwerij. Bij een reis in Nederlands-Indië om te onderzoeken of er op Java een flessenfabriek kon worden gevestigd, leerde hij Anthonie Molenaar kennen, secretaris van de centrale werkgeversorganisatie. In Frankrijk maakte Stikker de periode van het Volksfront mee, hetgeen bij hem het idee deed postvatten dat de Nederlandse industriële belangen meer gebaat waren bij een overleg- dan bij een conflictmodel. De door Stikker opgezette stichting voor Brouwgerst en het Centraal Brouwerij Kantoor stonden model voor de latere privaatrechtelijke opzet van de Stichting van de Arbeid.

	Kort voor de Duitse bezetting kwam Stikker als bestuurder via Centraal Overleg terecht bij het ~~[[VNO-NCW\|~~Verbond van Nederlandsche Werkgevers]], waarvan in die tijd de Twentse textielfabrikant Herman Gelderman CMzn. voorzitter was. Gelderman was een liberaal van de oude stempel en wierp het idee van structureel overleg met de vakorganisaties verre van zich. Onder de omstandigheden van de bezetting kreeg de lijn-Stikker echter de overhand. Zich oorspronkelijk baserend op het corporatieve model van een Sociale Kamer (of van een 'Arbeidsfront op Nederlandse grondslag' naar het idee van [[Rooms Katholieke Werkliedenverbond~~\|RKWV]]~~-voorzitter ~~[[Adrianus Cornelis de Bruijn\|~~A.C. de Bruijn]]) kwamen Stikker en Molenaar tot het privaatrechtelijke model dat later de Stichting van de Arbeid zou worden. In de voorbereidingsperiode tijdens bezettingstijd was de Stichting van de Arbeid vooral bedoeld als een 'amfibie': een orgaan dat allereerst met nagenoeg dictatoriale bevoegdheden de naoorlogse spanningen van een dreigende volksopstand zou moeten opvangen en pas daarna de verhoudingen tussen vakbonden en werkgevers in goede banen gaan leiden.		Kort voor de Duitse bezetting kwam Stikker als bestuurder via Centraal Overleg terecht bij het Verbond van Nederlandsche Werkgevers, waarvan in die tijd de Twentse textielfabrikant Herman Gelderman CMzn. voorzitter was. Gelderman was een liberaal van de oude stempel en wierp het idee van structureel overleg met de vakorganisaties verre van zich. Onder de omstandigheden van de bezetting kreeg de lijn-Stikker echter de overhand. Zich oorspronkelijk baserend op het corporatieve model van een Sociale Kamer (of van een 'Arbeidsfront op Nederlandse grondslag' naar het idee van Rooms Katholieke Werkliedenverbond-voorzitter A.C. de Bruijn) kwamen Stikker en Molenaar tot het privaatrechtelijke model dat later de Stichting van de Arbeid zou worden. In de voorbereidingsperiode tijdens bezettingstijd was de Stichting van de Arbeid vooral bedoeld als een 'amfibie': een orgaan dat allereerst met nagenoeg dictatoriale bevoegdheden de naoorlogse spanningen van een dreigende volksopstand zou moeten opvangen en pas daarna de verhoudingen tussen vakbonden en werkgevers in goede banen gaan leiden.

	Stikker bleef directeur bij Heineken tot 1948, maar was na de bevrijding eigenlijk vooral politiek actief. Als centraal figuur in de economische zuivering hielp hij mee om vermogensaanslagen tegen ondernemers wegens oorlogswinst af te wenden. Nauw was hij ook betrokken bij de heroprichting op 23 maart 1946 van de Liberale Staatspartij, en wel als een ~~[[Doorbraak_(politiek)\|~~pseudo-doorbraakpartij]] die aanvankelijk Partij van de Vrijheid heette. Stikker ging de politiek in toen hij voor deze partij werd gekozen tot Eerste Kamerlid in [[1945]]. Op [[24 januari~~]] [[~~1948]] werd de PvdV opgenomen door de VVD. Stikker was de eerste voorzitter van deze partij van ([[24 januari~~]] [[~~1948]] tot augustus [[1948]]).		Stikker bleef directeur bij Heineken tot 1948, maar was na de bevrijding eigenlijk vooral politiek actief. Als centraal figuur in de economische zuivering hielp hij mee om vermogensaanslagen tegen ondernemers wegens oorlogswinst af te wenden. Nauw was hij ook betrokken bij de heroprichting op 23 maart 1946 van de Liberale Staatspartij, en wel als een pseudo-doorbraakpartij die aanvankelijk Partij van de Vrijheid heette. Stikker ging de politiek in toen hij voor deze partij werd gekozen tot Eerste Kamerlid in 1945. Op 24 januari 1948 werd de PvdV opgenomen door de VVD. Stikker was de eerste voorzitter van deze partij van (24 januari 1948 tot augustus 1948).

	[[Bestand:Dirk Stikker.jpg\|thumb\|~~left~~\|Dirk Stikker in 1948]]		[[Bestand:Dirk Stikker.jpg\|thumb\|right\|Dirk Stikker in 1948]]
	In [[1948]] werd Stikker minister van Buitenlandse Zaken in het eerste kabinet~~-[[Willem~~ Drees~~\|Drees]]~~ van [[7 augustus~~]] [[~~1948]] tot [[15 maart~~]] [[~~1951]]. Hij legde zijn ambt neer op [[23 januari~~]] [[~~1951]] na een motie van afkeuring van zijn eigen partij over het ~~[[Kabinetscrisis over het Nieuw-Guineabeleid\|~~beleid in Nieuw-Guinea]]. De basis van het kabinet valt weg, en zijn collegae volgen zijn voorbeeld. Hij wordt toch weer minister van Buitenlandse Zaken in het tweede kabinet-Drees van [[15 maart~~]] [[~~1951]] tot [[2 september~~]] [[~~1952]].		In 1948 werd Stikker minister van Buitenlandse Zaken in het eerste kabinet Drees van 7 augustus 1948 tot 15 maart 1951. Hij legde zijn ambt neer op 23 januari 1951 na een motie van afkeuring van zijn eigen partij over het beleid in Nieuw-Guinea. De basis van het kabinet valt weg, en zijn collegae volgen zijn voorbeeld. Hij wordt toch weer minister van Buitenlandse Zaken in het tweede kabinet-Drees van 15 maart 1951 tot 2 september 1952.

	Tijdens zijn tijd als minister van Buitenlandse Zaken speelde Nederland een belangrijke rol in de eerste opzet van de [[NAVO]].		Tijdens zijn tijd als minister van Buitenlandse Zaken speelde Nederland een belangrijke rol in de eerste opzet van de NAVO.

	Na zijn post als minister werd Stikker [[ambassadeur]] in [[Londen]] ([[1952]] - [[1958]]) en hoofd Permanente Vertegenwoordiging bij de [[Noord-Atlantische Raad]] en de O.E.E.S. ([[Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling\|Organisatie voor Europese Economische Samenwerking]]), van 15 juni 1958 tot april 1961.		Na zijn post als minister werd Stikker [[ambassadeur]] in [[Londen]] ([[1952]] - [[1958]]) en hoofd Permanente Vertegenwoordiging bij de [[Noord-Atlantische Raad]] en de O.E.E.S. ([[Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling\|Organisatie voor Europese Economische Samenwerking]]), van 15 juni 1958 tot april 1961.

Job op 29 okt 2015 om 18:41

2015-10-29T18:41:22Z

← Oudere versie		Versie van 29 okt 2015 20:41
Regel 20:		Regel 20:
	Dirk Stikker overleed op 82-jarige leeftijd.		Dirk Stikker overleed op 82-jarige leeftijd.

	[[~~Category~~:Personen\|Stikker]]		[[Categorie:Personen\|Stikker]]

Job op 29 okt 2015 om 18:39

2015-10-29T18:39:55Z

← Oudere versie		Versie van 29 okt 2015 20:39
Regel 1:		Regel 1:
	'''Dirk Uipko Stikker''' (Winschoten, 5 februari 1897 – Wassenaar, 23 december 1979) was een Nederlandse bankier, topman, politicus en diplomaat.		'''Dirk Uipko Stikker''' (Winschoten, 5 februari 1897 – Wassenaar, 23 december 1979) was een Nederlandse bankier, topman, politicus en diplomaat.

	Hij studeerde [[rechten]] aan de [[Rijksuniversiteit Groningen\|Rijksuniversiteit]] van [[Groningen (stad)\|Groningen]]. Na zijn studie begon hij een carrière bij de [[Twentsche Bank]]. In 1935 werd hij directeur van [[~~Heineken (brouwerij)\|~~Heineken]]. Als zodanig was hij verantwoordelijk voor de buitenlandse afzet van de bierbrouwerij. Bij een reis in [[Indonesië \| Nederlands-Indië]] om te onderzoeken of er op Java een flessenfabriek kon worden gevestigd, leerde hij ~~[[Anthonie Nicolaas Molenaar \|~~ Anthonie Molenaar]] kennen, secretaris van de centrale werkgeversorganisatie. In Frankrijk maakte Stikker de periode van het [[Volksfront_(Frankrijk)\|Volksfront]] mee, hetgeen bij hem het idee deed postvatten dat de Nederlandse industriële belangen meer gebaat waren bij een overleg- dan bij een conflictmodel. De door Stikker opgezette stichting voor Brouwgerst en het Centraal Brouwerij Kantoor stonden model voor de latere privaatrechtelijke opzet van de [[Stichting van de Arbeid]].		Hij studeerde [[rechten]] aan de [[Rijksuniversiteit Groningen\|Rijksuniversiteit]] van [[Groningen (stad)\|Groningen]]. Na zijn studie begon hij een carrière bij de [[Twentsche Bank]]. In 1935 werd hij directeur van [[Heineken]]. Als zodanig was hij verantwoordelijk voor de buitenlandse afzet van de bierbrouwerij. Bij een reis in [[Indonesië \| Nederlands-Indië]] om te onderzoeken of er op Java een flessenfabriek kon worden gevestigd, leerde hij Anthonie Molenaar kennen, secretaris van de centrale werkgeversorganisatie. In Frankrijk maakte Stikker de periode van het [[Volksfront_(Frankrijk)\|Volksfront]] mee, hetgeen bij hem het idee deed postvatten dat de Nederlandse industriële belangen meer gebaat waren bij een overleg- dan bij een conflictmodel. De door Stikker opgezette stichting voor Brouwgerst en het Centraal Brouwerij Kantoor stonden model voor de latere privaatrechtelijke opzet van de Stichting van de Arbeid.

	Kort voor de Duitse bezetting kwam Stikker als bestuurder via Centraal Overleg terecht bij het [[VNO-NCW\|Verbond van Nederlandsche Werkgevers]], waarvan in die tijd de Twentse textielfabrikant Herman Gelderman CMzn. voorzitter was. Gelderman was een liberaal van de oude stempel en wierp het idee van structureel overleg met de vakorganisaties verre van zich. Onder de omstandigheden van de bezetting kreeg de lijn-Stikker echter de overhand. Zich oorspronkelijk baserend op het corporatieve model van een Sociale Kamer (of van een 'Arbeidsfront op Nederlandse grondslag' naar het idee van [[Rooms Katholieke Werkliedenverbond\|RKWV]]-voorzitter [[Adrianus Cornelis de Bruijn\|A.C. de Bruijn]]) kwamen Stikker en Molenaar tot het privaatrechtelijke model dat later de Stichting van de Arbeid zou worden. In de voorbereidingsperiode tijdens bezettingstijd was de Stichting van de Arbeid vooral bedoeld als een 'amfibie': een orgaan dat allereerst met nagenoeg dictatoriale bevoegdheden de naoorlogse spanningen van een dreigende volksopstand zou moeten opvangen en pas daarna de verhoudingen tussen vakbonden en werkgevers in goede banen gaan leiden.		Kort voor de Duitse bezetting kwam Stikker als bestuurder via Centraal Overleg terecht bij het [[VNO-NCW\|Verbond van Nederlandsche Werkgevers]], waarvan in die tijd de Twentse textielfabrikant Herman Gelderman CMzn. voorzitter was. Gelderman was een liberaal van de oude stempel en wierp het idee van structureel overleg met de vakorganisaties verre van zich. Onder de omstandigheden van de bezetting kreeg de lijn-Stikker echter de overhand. Zich oorspronkelijk baserend op het corporatieve model van een Sociale Kamer (of van een 'Arbeidsfront op Nederlandse grondslag' naar het idee van [[Rooms Katholieke Werkliedenverbond\|RKWV]]-voorzitter [[Adrianus Cornelis de Bruijn\|A.C. de Bruijn]]) kwamen Stikker en Molenaar tot het privaatrechtelijke model dat later de Stichting van de Arbeid zou worden. In de voorbereidingsperiode tijdens bezettingstijd was de Stichting van de Arbeid vooral bedoeld als een 'amfibie': een orgaan dat allereerst met nagenoeg dictatoriale bevoegdheden de naoorlogse spanningen van een dreigende volksopstand zou moeten opvangen en pas daarna de verhoudingen tussen vakbonden en werkgevers in goede banen gaan leiden.
Regel 14:		Regel 14:
	Na zijn post als minister werd Stikker [[ambassadeur]] in [[Londen]] ([[1952]] - [[1958]]) en hoofd Permanente Vertegenwoordiging bij de [[Noord-Atlantische Raad]] en de O.E.E.S. ([[Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling\|Organisatie voor Europese Economische Samenwerking]]), van 15 juni 1958 tot april 1961.		Na zijn post als minister werd Stikker [[ambassadeur]] in [[Londen]] ([[1952]] - [[1958]]) en hoofd Permanente Vertegenwoordiging bij de [[Noord-Atlantische Raad]] en de O.E.E.S. ([[Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling\|Organisatie voor Europese Economische Samenwerking]]), van 15 juni 1958 tot april 1961.

	Op [[21 april~~]] [[~~1961]] volgde hij [[Paul-Henri Spaak]] op als [[secretaris-generaal van de NAVO]]. Hij legde de functie neer op [[1 augustus]] [[1964]] in verband met zijn slechte gezondheid en werd opgevolgd door [[Manlio Brosio]].		Op 21 april 1961 volgde hij Paul-Henri Spaak op als secretaris-generaal van de NAVO. Hij legde de functie neer op [[1 augustus]] [[1964]] in verband met zijn slechte gezondheid en werd opgevolgd door [[Manlio Brosio]].

	Hij kreeg in [[1964]] een [[eredoctoraat]] van de Brown University in [[Providence (Rhode Island)]], [[Verenigde Staten]].		Hij kreeg in [[1964]] een [[eredoctoraat]] van de Brown University in [[Providence (Rhode Island)]], [[Verenigde Staten]].

	Dirk Stikker overleed op 82-jarige leeftijd.		Dirk Stikker overleed op 82-jarige leeftijd.

			[[Category:Personen\|Stikker]]

Job: Nieuwe pagina aangemaakt met ''''Dirk Uipko Stikker''' (Winschoten, 5 februari 1897 – Wassenaar, 23 december 1979) was een Nederlandse bankier, topman, politicus en diplomaat. Hij studeerde [...'

2015-10-29T18:37:23Z

Nieuwe pagina aangemaakt met ''''Dirk Uipko Stikker''' (Winschoten, 5 februari 1897 – Wassenaar, 23 december 1979) was een Nederlandse bankier, topman, politicus en diplomaat. Hij studeerde [...'

Nieuwe pagina

'''Dirk Uipko Stikker''' (Winschoten, 5 februari 1897 – Wassenaar, 23 december 1979) was een Nederlandse bankier, topman, politicus en diplomaat.

Hij studeerde [[rechten]] aan de [[Rijksuniversiteit Groningen|Rijksuniversiteit]] van [[Groningen (stad)|Groningen]]. Na zijn studie begon hij een carrière bij de [[Twentsche Bank]]. In 1935 werd hij directeur van [[Heineken (brouwerij)|Heineken]]. Als zodanig was hij verantwoordelijk voor de buitenlandse afzet van de bierbrouwerij. Bij een reis in [[Indonesië | Nederlands-Indië]] om te onderzoeken of er op Java een flessenfabriek kon worden gevestigd, leerde hij [[Anthonie Nicolaas Molenaar | Anthonie Molenaar]] kennen, secretaris van de centrale werkgeversorganisatie. In Frankrijk maakte Stikker de periode van het [[Volksfront_(Frankrijk)|Volksfront]] mee, hetgeen bij hem het idee deed postvatten dat de Nederlandse industriële belangen meer gebaat waren bij een overleg- dan bij een conflictmodel. De door Stikker opgezette stichting voor Brouwgerst en het Centraal Brouwerij Kantoor stonden model voor de latere privaatrechtelijke opzet van de [[Stichting van de Arbeid]].

Kort voor de Duitse bezetting kwam Stikker als bestuurder via Centraal Overleg terecht bij het [[VNO-NCW|Verbond van Nederlandsche Werkgevers]], waarvan in die tijd de Twentse textielfabrikant Herman Gelderman CMzn. voorzitter was. Gelderman was een liberaal van de oude stempel en wierp het idee van structureel overleg met de vakorganisaties verre van zich. Onder de omstandigheden van de bezetting kreeg de lijn-Stikker echter de overhand. Zich oorspronkelijk baserend op het corporatieve model van een Sociale Kamer (of van een 'Arbeidsfront op Nederlandse grondslag' naar het idee van [[Rooms Katholieke Werkliedenverbond|RKWV]]-voorzitter [[Adrianus Cornelis de Bruijn|A.C. de Bruijn]]) kwamen Stikker en Molenaar tot het privaatrechtelijke model dat later de Stichting van de Arbeid zou worden. In de voorbereidingsperiode tijdens bezettingstijd was de Stichting van de Arbeid vooral bedoeld als een 'amfibie': een orgaan dat allereerst met nagenoeg dictatoriale bevoegdheden de naoorlogse spanningen van een dreigende volksopstand zou moeten opvangen en pas daarna de verhoudingen tussen vakbonden en werkgevers in goede banen gaan leiden.

Stikker bleef directeur bij Heineken tot 1948, maar was na de bevrijding eigenlijk vooral politiek actief. Als centraal figuur in de economische zuivering hielp hij mee om vermogensaanslagen tegen ondernemers wegens oorlogswinst af te wenden. Nauw was hij ook betrokken bij de heroprichting op 23 maart 1946 van de Liberale Staatspartij, en wel als een [[Doorbraak_(politiek)|pseudo-doorbraakpartij]] die aanvankelijk Partij van de Vrijheid heette. Stikker ging de politiek in toen hij voor deze partij werd gekozen tot Eerste Kamerlid in [[1945]]. Op [[24 januari]] [[1948]] werd de PvdV opgenomen door de VVD. Stikker was de eerste voorzitter van deze partij van ([[24 januari]] [[1948]] tot augustus [[1948]]).

[[Bestand:Dirk Stikker.jpg|thumb|left|Dirk Stikker in 1948]]
In [[1948]] werd Stikker minister van Buitenlandse Zaken in het eerste kabinet-[[Willem Drees|Drees]] van [[7 augustus]] [[1948]] tot [[15 maart]] [[1951]]. Hij legde zijn ambt neer op [[23 januari]] [[1951]] na een motie van afkeuring van zijn eigen partij over het [[Kabinetscrisis over het Nieuw-Guineabeleid|beleid in Nieuw-Guinea]]. De basis van het kabinet valt weg, en zijn collegae volgen zijn voorbeeld. Hij wordt toch weer minister van Buitenlandse Zaken in het tweede kabinet-Drees van [[15 maart]] [[1951]] tot [[2 september]] [[1952]].

Tijdens zijn tijd als minister van Buitenlandse Zaken speelde Nederland een belangrijke rol in de eerste opzet van de [[NAVO]].

Na zijn post als minister werd Stikker [[ambassadeur]] in [[Londen]] ([[1952]] - [[1958]]) en hoofd Permanente Vertegenwoordiging bij de [[Noord-Atlantische Raad]] en de O.E.E.S. ([[Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling|Organisatie voor Europese Economische Samenwerking]]), van 15 juni 1958 tot april 1961.

Op [[21 april]] [[1961]] volgde hij [[Paul-Henri Spaak]] op als [[secretaris-generaal van de NAVO]]. Hij legde de functie neer op [[1 augustus]] [[1964]] in verband met zijn slechte gezondheid en werd opgevolgd door [[Manlio Brosio]].

Hij kreeg in [[1964]] een [[eredoctoraat]] van de Brown University in [[Providence (Rhode Island)]], [[Verenigde Staten]].

Dirk Stikker overleed op 82-jarige leeftijd.